یکی از اموری که افق زندگی را برای انسانها روشن می کند و او را از مزایای زندگی اجتماعی برخوردار می سازد این است که مردم همدیگر را دوست داشته باشند و به دیده احترام به یکدیگر توجه کنندو نسبت به هم فروتنی ورزند.
در پرتو تواضع و فروتنی آدمی می تواند خود را از دام خودپرستی برهاند و دلها را به هم پیوند دهد.
یکی از معیارها و شیوه های مطمئن برای ارضای احساسات و عواطف لطیف این است که انسانها همانگونه که انتظار دارند دیگران با او رفتار کنند او با انها رفتار کند.
انسانها شدیدا به یکدیگر محتاج هستند زیرا زندگی اجتماعی بشر در سایه اجتماع و تعاون تحقق می یابد.
فیض کاشانی این نکته را چه زیبا به صورت شعر بیان داشته است:
بیا تا مونس هم، یار هم، غمخوار هم باشیم
انبیس جان هم، فرسوده بی خارهم باشیم
شب آید، شمع هم گردیم و بهر یکدیگر سوزیم
شود چون روز دست و پای هم در کار هم باشیم
دوای هم، شفای هم، برای هم، فدای هم
دل هم، جان هم، جانان هم، دلدار هم باشیم
به هم یک تن شویم و یکدل و یکرنگ و یک پیشه
سری در هم آریم، دوش بار هم باشیم
جدایی را نباشد زهره ای تا در میان آید
به هم آریم سر گرد هم، پرگار هم باشیم
به جمعیت پناه آریم از باد پریشانی
اگر غفلت کند آهنگ ما هشیار هم باشیم
جمال یکدگر گردیم و عیب یکدگر پوشیم
قبا و جبه و پیراهن و دستار هم باشیم
غم هم، شادی هم، دین هم، دنیای هم گردیم
بلای یکدگر را چاره و ناچار هم باشیم
یکی گردیم در کردار و در گفتار و در رفتار
زبان و دست و پا یک کرده، خدمتکار هم باشیم
حجت الاسلام والمسلمین