خدایا !

بر داده و نداده ات شکر.

که داده ات نعمت است و نداده ات حکمت

شكر حالتى نفسانى است كه در نتيجه معرفتى خاص حاصل مى‏شود و رفتارى خاص را موجب مى‏گردد. معرفتى كه پديد آورنده اين حالت نفسانى است، شناخت نعمت و نعمت دهنده و شناخت اين حقيقت است كه اين نعمت از سوى آن منعم عنايت شده است. شكر خداوند به اين معناست كه بدانيم هر نعمتى كه به ما مى‏رسد از سوى خداست و هر چيز ديگرى كه واسطه رسيدن نعمت‏ها به ماست نيز به اراده خداوند واسطه رسيدن نعمت شده است. حالت روحى خاصى كه در اثر اين معرفت حاصل مى‏شود شكر ناميده مى‏شود.