علمی که دزد می برد.
داستان معروفی است از غزالی، در شرح حالش هست که از طوس آمد به نیشابور و چند سال آنجا مانده بود و تحصیل می کرد و خیلی هم جدی بود و طبق معمول طلاب درسهای خودش را یادداشت می کرد و می نوشت. وقت برگشتن، جزوه های درسی اش در یک بقچه داخل اثاثش بود. در بین راه دزد به اینها برخورد می کند و هرچه دارند می برند. وقتی سراغ آن بقچه می روند او خیلی اضطراب نشان می دهد و می گوید هرچه می خواهید ببرید همین یکی را نبرید. اینها خیال می کنند که لابد در آن یک کالای خیلی نفیس قیمتی هست، بیشتر حریص می شوند که آن را بگیرند و ببرند به پول برسانند. وقتی بقچه را باز می کنند می بینند بجز کاغذهای سیاه شده چیز دیگری نیست. دزد می گوید اینها چیست، اینها که به درد نمی خورد. می گوید این محصول زحماتی است که من در طول چند سال کشیده ام و من یک طلبه هستم و درس می خوانم و هر چه یاد گرفته ام همه را در اینجا ضبط کرده ام و اگر شما این را ببرید تمام زحمتهای چندساله من هدر رفته است. دزد آن را به او می دهد ولی می گوید من یک حرف هم می خواهم به تو بزنم و آن این است که علمی که جایش در بقچه باشد و با بردن دزد از تو گرفته شود علم نیست. غزالی می گوید همین حرف دزد در من خیلی اثر بخشید.
+ نوشته شده در شنبه دوم خرداد ۱۳۸۸ ساعت توسط دکتر رضایی بیرجندی
|
حجت الاسلام والمسلمین