پسرم!همانا تو را به ترس از خدا سفارش ميکنم که پيوسته در فرمان او باشي،ودلت را با ياد خدا زنده کني،وبه ريسمان او چنگ زني،چه وسيله اي مطمئن تر از رابطه تو با خداست؟اگر سر رشته آن را در دست گيري.دلت را با اندرز نيکو زنده کن،هواي نفس را با بي اعتنائي به حرام بميران،جان را با يقين نيرومند کن،و با نور حکمت روشنائي بخش،و با ياد مرگ آرام کن،به نابودي  از او اعتراف گير،وبا بررسي تحولات ناگوار دنيا به او آگاهي بخش،واز دگرگوني روزگار،وزشتي هاي گردش شب وروز او را بترسان،تاريخ گذشتگان را بر او بنما،وآنچه که بر سر پيشينيان آمده است به يادش آور.در ديار و آثار ويران رفتگان گردش کن،و بينديش که آنها چه کردند؟و از کجا کوچ کرده،ودر کجا فرود آمده اند؟از جمع دوستان جدا شده وبه ديار غربت سفر کردند،گويا زماني نمي گذرد که  همه ما هم يکي از آنانيم!پس جايگاه آينده را آباد کنيم،آخرت را به دنيا نفروشيم،وآنچه نمي داني مگو،وآنچه بر تو لازم نيست بر زبان نياور،ودر جاده اي که از گمراهي آن مي ترسي قدم مگذار،زيرا خودداري به هنگام سرگرداني وگمراهي،بهتر از سقوط در تباهي هاست.