اولوالالباب ( صاحبان خرد ناب )

الف

آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است          با دوستان مروت با دشمنان مدارا

(حافظ)

ب

بر در حق هر که کار و بار ندارد       نزد حق او هيچ اعتبار ندارد

(عطار نيشابوري)

پ

پروانه بر آتش زند از بهر تو خو را        اي شمع تو هم حرمت پروانه نگه دار

(وحشي بافقي)

تا دلي آتش نگيرد حرف جانسوزي نگويند        حال ما خواهي اگر از گفته ما جستجو کن

(نظام وفا)

ثمر عمر عقل و تجربت است         تجربت بيخ علم و معرفت است

(ملک الشعراء بهار)

جان هر زنده دلي زنده به جان دگر است        سخن اهل حقيقت ز زبان دگر است

(خواجوي کرماني)

چو بشنوي سخن اهل دل مگو که خطاست          سخن شناس نه اي جان من خطا اينجاست

(حافظ)

حب دنيا هست رأس هر خطا        از خطا کي مي شود ايمان عطا؟

(شيخ بهايي)

خواهي که شوي خازن و اسرار امانت       جبريل صفت در همه احوال امين باش

(فروغي بسطامي)

در صفا سعي نما تا به مقامي برسي        قرب حق درک جز از راه صفا نتوان کرد

(صغير اصفهاني)

ذ

ذره ذره هر چه بود از من گرفت          دير دانستم که گيتي رهزن است

(پروين اعتصامي)

ر

رواق منظر چشم من آشيانه توست          کرم نما و فرود آ، که خانه خانه توست

(حافظ)

زينهار بر اين خاک منه گام به غفلت          کافتاده در اين باديه خونين کفني چند

(شوريده شيرازي)

ژرف در غنچه گلزار، نگر تا نگري         که بسي خون جگرانند تو را من نه همين

(شوريده شيرازي)

سبکباران به شور آيند از هر حرف بي مغزي          به فرياد آورد اندک نسيمي، ني ستان را

(صائب تبريزي)

شد دلم بيمار و مي خواهد ز لعلت شربتي          رحمتي فرما که اين مسکين خراب افتاده است

(سلمان ساوجي)

صد هزاران دام و دانه است اي خدا          ما چو مرغان حريص بي نوا

(مولوي)

ضعف پيري فکند بي جگران را از پاي           دل چو افتاد قوي، پشت دو تا شمشير است

(صائب تبريزي)

طبيبان درد بيدرمان پسندند          به تاب عشق بايد سوخت تب چيست

(غبار همداني)

ظلم جهل است است و جهل تاريک است          راه اين فرقه سخت تاريک است

(ملک الشعراء بهار)

عاقل چو به حاصل جهان در نگرد          خشک و تر آسمان به يک جو نخرد

(انوري)

غم به هر جا که رود، سرزده آيد بدلم           چه کنم؟ خانه من بر سر راه افتادست

(سنجر کاشاني)

فغان و ناله ام بي رحم تر کرد آن جفا جو را          غلط بود اين که گفتم ناله بي حاصلي دارم

(طرب ناييني اصفهاني)

قصه ها و اجل چو چو شيشه و سنگ است        بهر شکست من و تو گوش به زنگ است

(مهدي سهيلي)

کسي نديده سيه روزي از بخيل بتر         که خود تعب کشد، و غيري انتفاع کند

(قاآني شيرازي)

گرمي اهل محبت از دم گرم من است          ناله ام تا نشنود، بلبل، غزلخوان کي شود؟

(نظيري نيشابوري)

لازمه عاشقي است رفتن ديدن ز دور           ورنه ز نزديک هم رخصت ديدار هست

(وحشي بافقي)

مردم از ناداني از گردون شکايت مي کنند           قبض و بسط کارها در پنجه افلاک نيست

(عطار نيشابوري)

نيست آسان عشق جانان باختن          دل فشاندن بعد از آن جانان باختن

(عطار نيشابوري)

وقت گذشته را نتواني خريد باز          مفروش خيره کاين گهر پاک بي بهاست

(پروين اعتصامي)

هر که ندارد سپاس نعمت امروز          حيف خورد بر نصيب رحمت فردا

(سعدي)

يار مردان خدا باش که در کشتي نوح          هست خاکي که به آبي نخرد طوفان را

(حافظ)

گر انگشت سلیمانی نباشـــد            چه خاصیت دهد نقش نگینی

لسان الغیب حافظ

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم                که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را

لسان الغیب حافظ شیرازی

نور و نور است و شعاع نور آن قرآن ماست                        پس خداوند مکرم حافظ ایمان ماست

این گرد باد نیست که بالا گرفته است                          از خود رمیده ای است که  صحرا گرفته است

صائب تبریزی

خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست                      غمش ز رندی و میلش به پارسائی نیست

عبید

يكرنگي و بوي تازه از عشق بگير پر شوز ترين گدازه از عشق بگير   - در هر نفسي كه مي تپي اي دل من يادت نرود اجازه از عشق بگير

مصطفي علي پور

سر و چشمی چنین دلکش تو گویی چشم از آن بر کن                     برو کاین وعظ بی معنی مرا در بر نمی گیرد

لسان الغیب حافظ شیرازی

درکنج قفس چند کنی بال فشانی    بس نیست ترا آنچه زپرواز کشیدی 

صائب

دوروزه حبس قفس سهل باشد ای بلبل   از آن بترس که دیگر ببوستان نرسی   

جامی

غسل در اشک زدم  کاهل طریقت گویند    پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

مرغ سان از قفس خاک هوایی گشتم                                  بهواِئی که مگر صید کند شهبازم

اگر خدا نباشد ز بنده ای خشنود

شفاعت همه پیغمبران ندارد سود(سعدی)

بیا تا شمع هم ، پروانه هم ، یار هم باشیم

در این گلشن ، بهار هم ، گل هم ، خار هم باشیم(مهدی الهی قمشه ای)

تا نکنی جای قدم استوار

پای منه در طلب هیچ کار(حکیم نظامی)

از مسجد و میخانه وز کعبه بت خانه

مقصود خدا عشق است باقی همه افسانه (قاسم انوار)

کتاب عشق را جز یک ورق نیست

در آن هم نکته ایی جز نام حق نیست

پروین اعتصامی

عشق ، سیمرغی است کو را نام نیست

در دو عالم زو نشان و نام نیست (عطار نیشابوری)

به کدام مذهب است این، به کدام ملت است این

که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی؟

«فخرالدين عراقي»

زان طرهً هر پيچ و خم سهل است اگر بينم ستم 

        از بند و زنجيرش چه غم آنکس که عياری کند

حافظ

دل زمردم بردن و خود را به خواب انداختن 

     شيوهً مژگان عيار و شعار چشم تست

كسي را كه دستت رسد دست گيــــــــــــر  كه فردا همان باشدت دستگـــــــــــــــــــــير

حافـظ بد اسـت حال پریشان تو ولی       بر بوی زلـف یار پریشانیت نـکوسـت 

من به سر چشمه خورشید نه خود بردم راه

ذره ای بـــودم و مــــهـــر تــو مـــرا بالا بـرد

                   علامه طباطبایی ره

بارالها خود به قدر مهربانيهاي جانســــــــوز خودت    كن وجودم خالي از غيـــــر و پر از نور خودت

اين جهان كوه است و فعل ما ندا

سوي ما آيد نداها را صدا . «مولانا»

جمله ي بي قراريت از طلب قرار توست

طالب بي قرار شو ، تا كه قرار آيدت «مولانا»

به سحر غمزه فتان دوا بخشي و درد انگيـــــــــــز   به چين زلف مشك  افشان دلاويزي و دلبنــــــــــــدي

(لسان الغيب شيراز)

چون سنگها صداي مرا گوش ميكني سنگي و ناشنيده فراموش ميكني

فروغ فرحزاد

طنز تلخي ست به خود تهمت هستي بستن     آن كه حنديد چرا؟ آن كه نخنديد چرا؟

قيصر امين پور

ساقي همه بخشوده يك گوشه چشميم    آنجا كه تو باشي چه حسابي چه كتابي

فاضل نظري

موي سپید را فلکم به رایگان نداد    این رشته را به نقد جوانی خریده ام

رهی معیری

ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رويت

که محب صادق آن است که پاکباز باشد

فاش مي گويم و از گفته خود دلشادم                               بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

به کدام مذهب است این، به کدام ملت است این

               که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی؟

عراقي

تا دیده ز دل ،نیم قدم ره به میان است

            از پرده برآ!چشم جهانی نگران است

                                                                  «حزین لاهیجی»

    گفت  : هر  چند   دلت  خانه  بدوشست  ولي

  دوست دارم كه شود بي سر و سامان تر از اين            (محمد علي مجاهدي)

  ديري است مثل عقربه ها مي دوم ز خويش

 در  طول  جاده اي  كه به  جايي  نمي رسد                   (پرويز عباشي داكاني)

  رگبار  نو  بهاري   و  خواب  دريچه  را

  از ضربه هاي وسوسه مغشوش مي كني                      (فروغ فرخزاد)

  هر گه كه  ميروم  كه  شكايت  كنم  زتو

  چون گوش مي كنم به زبانم دعاي توست                    (ضميري اصفهاني)

  شمع شد روشن و پروانه به آتش پيوست

  مي توان  سوخت  اگر امر  بفرمايد عشق                   (خليل ذكاوت)

شب تاريك و سنگستان و من مست

سبو از دست من افتاد و نشكست

نگه دارنده اش نيكو نگه داشت

و گر نه صد سبو نفتاده بشكست

كفر كافر را ودين دين دار را

ذره ا ي دردت دل عطار را

عطار شاعر و عارف والا مقام 

ذره اي از درد عشق معبود را از هر چيز خوشتر دانسته و ازدغدغه كفر و دين رهيده است..

جان بگيرد سوي بالا بالها

تن زده اندر زمين چنگالها

                                      مولانا

ما عاشقان غیر از خدا یاری نداریم

با یاریش حاجت به دیاری نداریم

عالم به چشم ما گلستانی ست بی خار

در پای دل غیر از غمش خاری نداریم

خیالش صبح و شامان مونس ماست

انسی دگر با یار و اغیاری نداریم (مهدی الهی قمشه ای)

آن قوم که دلشان ز دو رنگی ها رست

سجاده به دوشند و می ناب به دست

کعبه و بتخانه به پیششان یکسانست

دیدار پرستند نه دیوار پرست(فصیح هروی)

خرم دل آنكه از ستم آه نكرد

كس را ز درون خويش آگاه نكرد

چون شمع ز سوز دل سراپا بسوخت

وز دامن شعله دست كوتاه نكرد (ابوسعید ابی الخیر)

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

زهر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست

مگر تعلق خاطر به ماه رخساری

که خاطر از همه غمها به مهر او شادست (حافظ)

گفتم اهندلی کنم چندی ندهم دل به هیچ دلبندی        سعدیا دور نیکنامی رفت نوبت عاشقی است یکچندی 

نمازت كي شود آخر نمازي         تو تا خود را به كلي در نبازي

                                                                                          گلشن راز

هر چه در اين راه نشانت دهند                               گر نستاني به از آنت دهند

                                                                                                                   منطق الطير

در مسير سلوك به سوي حق تنها بايد هدف كه وصال به معشوق است مد نظر باشد وقانع شدن به مناظر وجلوه هاي منازل خطاست.

گر شبي در خانه جانانه مهمانت كنند

گول نعمت را مخور،مشغول صاحب خانه باش

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

هر که این کار ندانست در انکار بماند

غلام همت آن خودپرستم

 كه با نور خودي بيند خدا را 

محمد اقبال لاهوري

به رغم مدعياني كه منع عشق كنند

جمال چهره تو حجت موجه ماست -حافظ-

به سمت روح پر از خلوتم كه مي آيي

براي غربت من يك بغل ترانه بيار -داكاني-

اين چه حرفي است كه در عالم بالاست بهشت

هر كجا وقت خوش افتاد هم آنجاست بهشت -صائب تبريزي-

ز ياد غير مي گردد ،‌ به دل ياد خدا كمتر   چو پر شد خانه‌ مي باشد به صاحبخانه جا ،‌ كمتر

كاروان بار سفر بست و از آن مي ترسم     كه كنم گريه و سيلاب برد محمل را

دست طمع چو پيش كسان مي كني دراز   پل بسته اي كه بگذري از آبروي خويش

شعله كه سرگرم كار خويش شد        هر نـي شمع مـزار خويش شد

جهان فاني و باقي فداي شاهد و ساقي

                                                          كه سلطاني عالم را طفيل عشق مي بينم

سعدی شيرازی

كـاشكي قـيمت انفـاس بدانـندي خلق ..... تا دمي چند كه مانده ست غنيمت شمرند

فخرالدين عراقی

به طواف كعبه رفتم ، به حرم رهم ندادند ..... كه برون در چه كردي كه درون خانه آيی ؟

صائب تبريزی

فغان كه نيست بجز عيب يكدگر جُستن ..... نـصيب  مـردم  عـالم  ز  آشنـايي  هـم

واعظ قزوينی

صد حيف كه ما پير جهانديده نبوديم ..... روزي كـه رسيديم به ايـّـام جـوانی

سنايی غزنوی

چو علمت هست خدمت كن چو دانايان ، كه زشت آمد

                             گـرفتـه  چينيـان  احــرام  و  مـكـّي  خـفته  در  بـطحــا

وان دم که مرا به من دهی باز     يک سايه ز لطف بر من انداز  

مولانا

بر دلم می نگرم جز تو کسی نیست در آن

بر دلت می نگرم جز من و هــمــــه دگـران

فانی

چو رخت خویش بر بستم از این خاك همه گفتند با ما آشنا بود

ولیكن كس ندانست این مسافر چه گفت و با كه گفت و از كجا بود

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزيم

با ما منشين اگر نه بدنام شـــــــــــوي  

من آنم كه چون جام گيـــــــــــــــرم به دست    ببينم در آن آينـــــــــــه هر چه هست  

همه عمر راه بايد قدم روندگان را  چو به مامني رسيدي دگرت سفر نباشد  

سعدي 

همي بار زمان كند هجران از ابدان           ضاد الفكــــــــــــــــر بالايمان

" دانش پژوه "

البته مصرع دوم برگرفته از فرمايشات مولاي متقيان ، امير مومنان علي (ع) مي باشد .

عشق من با خط مشكين و امروزي نيست                  دير گاهيست كز جام هلالي مستم

حافظ

مي دانم چه طوفانب به  پاشد در شب بدرود             زماني كه نسيم دستهايت را تكان دادي

محمد سلماني

جز تو با كس سخن عشق نگفتيم اي دوست            كز نيستان تو در خويش شكفتيم اي دوست

كاشاني

نفسي بيا و بنشين سخني بگو و بشنو                   كه به تشنگي بمردم بر آب زندگاني

مولانا

شهريا را بي حبيب خود نميكردي سفر                    اين سفر راه قيامت ميروي تنها چرا؟

شهريار

ميخواهم و مي خواستمت تا نفسم بود                  مي سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود

فريدون مشيري

عاشق اندر دير رهبان است و در مسجدامام

هر كه با عشق آشنا شد هيچ جا بيكار نيست   

هزار نكته باريكتر زمو اينجاست       نه هركه سر بتراشد قلندري داند

"حافظ"

سال و مال و حال و فال و اصل و نسل و تخت و بخت                              بادت اندر شهــــــــــــــــــــــــــــــــریاری برقرار و بر دوام

سال خرم  مال وافر  ;-حال نیکو  ;-فال خوش   اصل ثابت  ;-نسل باقی  ;-تخت عالی;- بخت رام

حافظ شيرازي

لطف كنيد نام شاعر رو هم در پست هاتون ذكر كنيد ممنون ميشوم .

شاهـم و بر قـلب شـاهان پادشـاهی میکنم

مهر تو بر من چنین سلطان و شاهی میدهد

تا دامنتان پر در و پر زر كند آن شاه

اي بيخبران از كرم شاه بياييد

شمس الحق تبريز چو سلطان جهان است

آنها كه طلبكار سخاييد٬ كجاييد ؟

حالا بزن شبــــــــانه علفها را

بالا ببر تمـــــــامي دفــــهــا را

هو هو کنان بيا و بيفشان دست

بر کش، بکوب، دف دفِ کفها را

سر را بلند کن به سر اندازي

بر هم بزن توالي صفها را

يعقوب را بگير و بلندش کن

چرخي بزن که ياد اسفها را...

مستي کند به عرشه کشتي نوح

هر نا خلف و يا که خلف ها را

اصحاب کهف را بپران از خواب

بيرون بيار دُرِّ صدف ها را

ديگر به روزگار بخند از سر

در کن تمام قصد و هدفها را

يک عمر زير پات علف روئيد

حـــــالا بزن تمام علف ها را

چون صبا مجموعه گل را به آب لطف شست                                                                           كج دلم خوان گر نظر بر صفحه دفتر كنم

هرشادمانی ام به غمی کهنه مبتلاست               غم میخورم که هیچ غمی ماندگار نیست

 نظری

نخست روز که دیدم رخ تو دل گفت:                        اگر رسد خللی خون به گردن چشم...!

حافظ

بهشتم تویی نو بهارم تویی                                 خوشا نوبهارم که یارم تویی

رهی معیری

حتم دارم که تویی آن شبه آینه پوش                    عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش

بهروز یاسمی

گفتمش نقاش را نقشي بکش از زندگي ... با قلم نقش حبابي بر لب دريا کشيد

گفتمش چون مي کشي تصوير مردان خدا ... تک درختي در بيابان يکه و تنها کشيد

گفتمش نامردمان اين زمان را نقش کن ... عکس يک خنجرزپشت سر پي مولا کشيد

گفتمش راهي بکش کان ره رساند مقصدم ... راه عشق و عاشقي و مستي ونجوا کشيد

گفتمش تصويري از ليلي ومجنون رابکش ... عکس حيدر(ع) در کنار حضرت زهرا(س)کشيد

گفتمش بر روي کاغذ عشق را تصوير کن ... در بيابان بلا، تصوير يک سقا کشيد

گفتمش از غربت ومظلومي ومحنت بکش ... فکر کرد و چهار قبر خاکي از طه کشيد

گفتمش سختي ودرد وآه گشته حاصلم ... گريه کردآهي کشيد وزينب کبري(س) کشيد

گفتمش درد دلم را با که گويم اي رفيق ... عکس مهدي(عج) راکشيد و به چه بس زيبا کشيد

گفتمش ترسيم کن تصويري از روي حسين(ع) ... گفت اين يک را ببايد خالق يکتا کشيد

   رازهاي به نرمي ره ميبرند

  در اوقات باراني

  و گويي تنها

  چشمها تجلي اين حزن ديرينند

پويا

شاهنشين چشم من تکيه گه خيال توست

                               جاي دعاست شاه من بي تو مباد جاي تو 

حافظ

اگر با من نبودش هيچ ميلي   

چرا جام مرا بشكست ليلي

آشنايان ره عشق درين بحر عميق 

غرقه گشتند  و نگشتند به آب آلوده

گوهر مخزن اسرار همان است كه بود

حقه مهر بدان مهر و نشان است كه بود

به قدم چو آفتابم  به خرابه ها بتابم

بگريزم از عمارت  سخن خراب گويم

ز اين آتش نهفته كه در سينه من است

خورشيد، شعله اي است  كه در آسمان گرفت

الهي سينه اي ده آتش افروز   در آن سينه دلي وان دل همه سوز

-بنازم به بزم محبت كه آنجا 

گدايي به شاهي مقابل نشيند 

رفتي و رفتن تو آتش نهاد بر دل            از كاروان چه ماند جز اتشي به منزل خبرت خراب‌تر كرد جراحت جدايي

                                              چون خيال آب روشن كه به تشنگان نمايي

سعدي

عرضه كردم دو جهان بر دل كار افتاده

                    به جز از عشق تو باقي همه فاني دانست 

      حافظ

تار وپودهستيم بر باد رفت اما نرفت      عاشقيها از دلم ديوانگي ها از سرم

خاطرم را الفتي با اهل عالم نيست نيست         كز جهاني ديگرند واز جهاني

تو كه كيميا فروشي نظري به قلب ما كن

                                                                                   كه بضاعتي نداريم و فكنده ايم دامي 

عاشق شو ار نه روزي كار جهان سر آيد نا خوانده نقش مقصود از كارگاه هستي

حافظ شيرازي

ايدل از حال من و بلبل چه مي پرسي برو

ما دو تن شوريده را كاري بجز فرياد نيست

ميرزاده عشقي خـویش را بـهر ابـــد نـیک بسـازید به عـلـم               عــمل و عــلـم دو ســازنده انــسان آمد

حسن زاده آملی

یک روز رسد غمی به اندازه کوه     یک روز رسدنشاط اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است عزیز  در سایه کوه باید از دشت گذشت

کنار آشیان تو من آشیانه می کنم  فضای آشیانه را پر از ترانه میکنم

کسی سوال می کند به خاطر چه  زنده ای و من برای زندگی ترا بهانه می کنم

ده زکات روی خوب ای خوبرو  شرح جان شرحه شرحه بازگو

کز کرشمه غمزه غمازه ای   بر دلم بنهاده داغ تازهای

شرح گل بگذار از بهر خدا شرح بلبل گو که شد از گل جدا                        

             راز درون پرده ز رندان مست پرس

                                                     كاين حال نيست زاهد عالي مقام را  

با من بیکس تنها شده یارا تو بمان    همه رفتند ازین خانه خدا را تو بمان

من بی برگ خزان دیده دگر رفتنی ام   تو همه باروبری تازه بهارا تو بمان

چنان به داغ غمت خو گرفت مرغ دلم  که یادباغ بهشتش درین قفس نرود

نثار آه سحر میکنم سرشک نیاز   که دامن توام ای گل ز دسترس نرود

آن که دایم هوس سوختن ما می کرد

کاش می امد و از دور تماشا می کرد

طاهری نائینی

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار

        مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد 

حافظ

ساغر چشم تو نازم كه به يك جرعه آن

سر عاشق ز طرب بر در  و ديوار خورد

بهادر يگانه

از ره غفلت به گدایی رسی                      ور به خود آیی به خدایی رسی

خویشتن داری و خموشی را                     هوشمندان حصار جان دانند

گرزیان بینی از بیان بینی                           ورزبون گردی از زبان دانند

راز دل پیش دوستان مگشای                       گر نخواهی که دشمنان دانند

هر چه کمتر شود فروغ حیات                      رنج را جانگدازتر بینی

سوی مغرب چو رو کند خورشید                   سایه هارا درازتر بینی

در آتشم من و این مشت استخوان برجاست   عجب که سینه ز سوز نفس نمی سوزد

ز بسکه داغ تو دارم چو لاله بر دل تنگ    دلم به حال دل هیچکس نمی سوزد

بجزمن و تو که در پای دوست سوخته ایم رهی ز آتش گل خارو خس نمی سوزد

يك نان به  دو روز اگر شود حاصل مرد    وز كوزه شكسته اي دمي آبي سرد

محكوم كم از خودي چرا بايد بود ؟         يا خدمت چون خودي   چرا بايد كرد ؟

خيام

جمله عالم شد پديدار از خيال            از خيال آمد پديد  اين قيل و قال

بر خيالي صلحشان و جنگ شان         وز خيالي فخرشان و ننگشان

مثنوي- دفتر اول- 69 

يك گهر بوديم همچون آفتاب       بي گره بوديم و صافي  همچو آب

چون به صورت آمد آن نور سره    بي عدد ، چون سايه هاي كنگره

مثنوي_ دفتر اول_ 687

چون كه بي رنگي   اسير رنگ شد  موسيي با موسيي در جنگ شد

چون به بي رنگي رسي  كان داشتي     موسي و فرعون  دارند آشتي

مثنوي_ دفتر اول_ 2267 

گفت من تيغ از پي حق ميزنم       بنده حقم نه مأمور تنم

شير حقم نيستم شير هوا          فعل من بر دين من باشد گوا

مثنوي_ دفتر اول_3787 

اي موسي جان  چوپان شده اي              بر طور برآ ترك گله كن

ديوان شمس

ز دعوي پري ! زان تهي مي روي       تهي آي تا پر معاني شوي

سعدي_ بوستان_ در تواضع

اين جهان ، خود حبس جان هاي شماست     هين رويد آن سو كه صحراي شماست

مثنوي_ دفتر اول_ 255

بر من در وصل بسته ميدارد دوست     دل را به فراغ خسته مي دارد دوست

زين بعد من و شكستگي بر در او         چون دوست  دل شكسته مي دارد دوست

ديوان شمس

جمله معشوق است و  عاشق پرده اي       زنده معشوق است و عاشق مرده اي

مثنوي_  دفتر اول

بر غنچه اي كه پژمرد در حسرت شكفتن     بگذشت آن چه بر ما در آرزوي گفتن

اين صخره هاي ساحل، موجا! كرند و نتوان      شان سنگ پرده گوش  با مته تو سفتن

اسماعيل خويي

حيف از تو كه ارباب وفا را نشناسي      ما  يار تو باشيم  و   تو ما را  نشناسي

علم، آدميت است و جوانمردي و شرف ور نه ددي  به صورت انسان مصوري

سعدي

برخيز و مخور غم جهان گذران    بنشين و دمي به شادماني گذران

در طبع جهان اگر وفايي بودي            نوبت به تو   خود نيامدي از دگران

خيام

نفحه آمد  مر شما را ديد و رفت      هر كه را مي خواست  جان بخشيد و   رفت

نفحه اي ديگر رسيد  آگاه باش            تا از اين هم وانماني خواجه تاش

مثنوي_ دفتر اول_ 1954 

نيست در بازار عالم  خوش دلي ور زانكه  هست  

شيوه رندي و خوش باشي عياران خوش است

حافظ

مصلحت ديد من آن است كه ياران همه كار           بگذارند و خم طره ياري گيرند

حافظ 

اگر دشنام فرمايي وگر نفرين دعا گويم     جواب تلخ مي زيبد  لب لعل شكر خارا

حافظ

نالم و ترسم كه او باور كند     وز كرم آن جور را كمتر كند

عاشقم بر لطف و بر قهرش به جد     بوالعجب، من عاشق اين هر دو ضد

مثنوي_ دفتر اول_ 1570

در ره منزل ليلي كه خطرهاست در آن     شرط   اول قدم آن است كه مجنون باشي

حافظ

جمع صورت با چنين معني ژرف     نيست ممكن جز ز سلطاني شگرف

مثنوي_ دفتر سوم_ 1393

عشق آن شعله است كو چون بر فورخت

هر چه جز معشوق باقي جمله سوخت

خرقه پوشي من از غايت دينداري نيست

پرده اي بر سر صد عيب نهان مي پوشم 

در اين بازار عطاران مرو هر سو چو بيكاران

به دكان كسي بنشين كه در دكان شكر دارد 

دلي كز عشق خالي شد فسرده است

گرش صد جان بود بي عشق مرده است 

تو كمان كشيده و در كمين كه زني به تيرم و من غمين

همه ي غمم بود از همين كه خدانكرده خطا كني 

هنر عشق فراموشی عمر است ولی    خلق را طاعت پیمودن این صحرا نیست  

نظری

خوشا شبهای هجران و غم دل    که در بزم محبت جز ریا نیست

هما میر افشار

مرا ای عشق از غم های عالم بی خبر کردی   به شادی های عالم درد زیبای تو نفروشم

عماد خراسانی

تا مست نباشی نبری بار غم یار آری شتر مست کشد بار گران را

تکبر مکن بر ره راستی    که دستت گرفتند و بر خاستی

-ای خانه پرستان چه پرستيد گل و سنگ  آن خانه پرستيد که خوبان طلبيدند

مولانا

نیروی عشق بین که در این دشت بیکران گامی نرفته ایم و به پایان رسیده ایم  

نشاط اصفهانی

در این فکرم که خواهی ماند با من مهربان یا نه   به من کم میکنی لطفی که داری یا زمان یا نه

بافقی

صد خزان افسردگی بودم بهارم کرده ای  تا به دیدارت چنین امیدوارم کرده ای

 کدکنی

عشق است بر آسمان پريدن ............... صد پرده به هر نفس دريدن

اول نفس از نفس گسستن................. اول قدم از قدم بريدن

ناديده گرفتن اين جهان را.................... مر ديده خويش را بديدن

زان سوي نظر نظاره كردن................... در كوچه سينه ها دويدن

گفتم كه دلا مباركت باد...................... در حلقه عاشقان رسيدن 

من گنگ خواب ديده ام                   خلقي تمام كر

                 من عاجز ز گفتن و                     خلق از شنيدنش ...                                                  

بيخود شده ام ليكن بيخود تر از اين خواهم

با چشم تو مي گويم من مست چنين خواهم

من تاج نمي خواهم من تخت نمي خواهم

در خدمتت افتاده بر روي زمين خواهم     

گر ز مسيح پرسدت مرده چگونه زنده كرد

بوسه بده به پيش او جان مـرا كه اينچنين

ننگ عالم شدن از بهر تو ننگي نبود

بادل مرده دلان حاجت جنـــگي نبود

روي بيايد كاين سخن خصمي كند با مستمع

كاب حياتم خواندمت تو خويشتن كر ساختي !

تمام غمم را دلت گوش کرد    شگفتا که سنگ صبورم تویی                    حسن حسینی

گفتم  بخوان عشق شدم میزبان ماه نامهربان من تو که مهمان نیامدی                 شهریار

نگاهم پشت در جاماند چشمانت مرا گم کرد دلم لرزید و زخمی کهنه در روحم تبسم کرد    شفیعی

رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها

وانگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

حضرت مولانا

 تا نیست نگردی  ره هستت ندهند

این مرتبه با همت پستت ندهند

چون شمع قرار سوختن گرننهی

سررشته روشنی بدستت ندهند

مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم 

                                                                                              هواداران كويش را چو جان خويشتن

ما عاشق عشقيم كه عشق است نجات

                                                          جان چون خضر است و عشق چون آب حيات  

   اي دل مباش يك دم خالي ز عشق و مستي

   وانگه برو كه رستي از نيستي و هستي

  گر جان به تن ببيني مشغول كار و شو

  هر قبله اي كه بيني بهتر ز خود پرستي

  با ضعف و ناتواني همچون نسيم خوش باش

  بيماري اندرين ره بهتر زخود پرستي

    حافظ

مخند اي نوجوان امروز بر موي سپيد ما  كه اين برف پريشان بر سر بام تو مي بارد.

فکنده رخت در گرداب غفلت            ايا مدهوش جام خواب غفلت 

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است   بهتر آنست که من خاطر خود خوش دارم

حافظ

محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد  از گلشن زمانه که بوی وفا شنید

حافظ

زندگی بی عشق اگر باشد لبی بی خنده است  بر لب بی خنده باید جای خندیدن گریست

قیصر امین پور                 

در كنج تنگدستي در عيش كوش و مستي 

كاين كيمياي هستي قارون كند گدا را

بعد لیلا نیز مجنون را به صحرا میکشند   آهوان مست جور چشم او را میکشند

نظری

گفتم:خیال وصلت؟گفتا به خواب بینی  گفتم:مثال رویت؟گفتا در آب بینی

 ساوجی

گفتی اندر خواب بینی بعد از این روی مرا    ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نیست

رهی معیری

  دگر باره شه ساقي رسيدي

  مرا در حلقه مستان كشيدي

  دگر باره شكستي توبه ها را

  به جامي پرده ها را بردريدي

 (مولوي)

گرچه گلچین نگذارد که گلی باز شود

تو بخوان، مرغ چمن، بلکه دلی باز شود

اخوان ثالث

بايد كه جمله جان شوي تا لايق جانان شوي

  گر سوي مستان مي روي مستانه شو مستانه

اي غنچه خوابيده، چو نرگس نگران خيز    کاشانه ما رفت به تاراجِ غمان خيز   

اقبال لاهوري

كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود    بنفشه در قدم اونهاد سر بسجود

            حافظ

در طريقت هر چه پيش سالك آيد خير اوست_در صراط مستقيم اي دل كسي گمراه نيست 

خراباتي خراب اندر خراب است

                                                       كه در صحراي او عالم سراب است 

     با ضعف وناتواني همچون نسيم خوش باش               بيماري اندرين ره خوشتر ز تندرستي       

عاشقان امروز دیگر روزگاری دیگر است عشق را با مردم سرگشته کاری دیگر است

لطیفه‌ای است نهانی که عشق از او خیزد  که نام آن   نه لب لعل و خط زنگاریست 

جمال شخص نه چشم است و زلف و عارض و خال  هزار نکته در این کار و بار دلداریست 

 @};-

طريق عشق  طريقي عجب خطرناك است                  نعوذ بالله اگر ره  به مقصدي نبري

روي تو كس نديد و هزارت رقيب هست                     در غنچه يي هنوزو  صدت عندليب هست

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل                  مکن که آن گل خندان   برای خویشتن است 

به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج          که نافه‌هاش   ز بند قبای خویشتن است

گفتم هوای میکده غم می‌برد ز دل                   گفتا خوش آن کسان که دلی شادمان کنند

کمال دلبری و حسن در نظربازیست                   به شیوه نظر از نادران دوران باش

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب                    که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن 

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه                    کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن

پيش تو جامه دربرم نعره زند كه بردرم   آمدمت كه بنگرم گريه نمي دهد امان

آه كه مي زند برون از سر و سينه موج خون    من چه كنم كه از درون دست تو مي كشد كمان

در اين سراي بي كسي كسي به در نمي زند

به دشت پرملال ما پرنده پر نمي زند

يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند

كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند

تحصیل عشق و رندی اسان نمود اول   جانم بسوخت اخر در کسب این فضایل

صلاح از ما چه میجویی که مستان را صلا گفتیم        به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

مرد را دردي اگر باشد خوش است                         درد بي دردي علاجش آتش است

  نبايد بستن اندر چيز و كس دل   

                                                                         كه دل برداشتن كاريست مشكل