| تبليغات | X |
بسم الله الرحمن الرحیم
قال علی (ع) :
من عرف الایام لم یغفٌل عن الاستعداد .
کسانیکه ایام و تحولات را نیک بشناسند، از زمینه سازی و آمادگی غفلت نمی ورزد .
تاریخ بعنوان یکی از منابع شناخت بسان آینه ای است که خوب و بد، زشت و زیبا را از هم جدا می سازد و به انسان حقایق را نشان می دهد از یک سو شناخت تاریخ دنیا و عبرت گیری پندپذیری از آن راهی است بسوی ابدیت و بسوی حق و کمال مطلق این نمایاندن راه انسان را به برتر از هر چه این جهانی است یعنی “ ما عندالله ” عروج می دهد .
از سوی دیگر واحدهای تاریخ ظرف حوادث و رویدادها هست یک پدیدة تاریخی که آغاز و انجامی دارد و در این بین انسانها برخی کامروا و برخی ناکامند و شناخت این کامروائیها و ناکامیها و فراز و فرودها و گذشتة زندگی انسانها مایة عبرت قرار می گیرد و می توان با مطالعة علل آنها راه صحیح آینده را بخوبی پیدا کرد
ادامه دارد
رهبر فرزانه انقلاب، در روز جمعه26 آذرماه سال 78 در خطبههاینماز جمعه تهران، یکی از مهمترین اهداف دشمن در این مرحله را«تخریب ایمان و باورهای مذهبی مردم» شمرده است; ایمان وباورهای کارساز در دل مردم، یعنی ایمانها و باورهایی که اینملت را از یک ملت عقب افتاده توسری خور به یک ملتشجاعمیداندار در دنیا تبدیل کرد. (1)
در زمینه این هشدارهای دلسوزانه، این پرسش سزاوار بررسی استکه: چرا مسلمانان در حالی که از نعمتسعادت آفرینترین برنامهزندگی یعنی قرآن و بیانات معصومان علیهم السلام بهرهمند بودهاندو بعد از وجود مقدس پیامبر اسلام(ص)، از نعمت هدایت ملکوتیترینانسانها یعنی علی(ع)و ائمه معصومان علیهم السلام برخورداربودهاند، چرا آن گونه که شایسته یک جامعه اسلامی است، در مسیرحقو عدل و تکامل مادی و معنوی گام برنداشتند و چه عوامل و موانعیموجب انحراف و عقب ماندگی آنان گردید؟ چواب این پرسش رامیتوان، علاوه برعوامل و موانع درونی و برونی دیگر، در استفادهقدرتهای ستمگر از روشنفکرنمایان سکولار و تخریب ایمان و باورهایدینی مردم نیز جستجوکرد. آنها با این کار زمینههای خواری وتفرق و انحطاط جامعه اسلامی را فراهم آوردند. حکومتستم پیشهاموی باهمکاری عمروبن عاص و مغیره شبعه و مانند آنها کهروشنفکرنمایان سکولار بودند. با زهر آگین ساختن افکار و ایجادتردید در اعتقادات مسلمانان، زمینه رویگردانی آنها از حکومتحقو عدل علی(ع)و تبعیت کورکورانه از سردمداران حزب فاسد اموی رافراهم آوردند. روشهای آنان عبارت بود از:
كوثر گرايي و تكاثر طلبي در قرآن
كسي كه بر لب كوثر كشيد جام مراد
دهان خويش از آب شورتر نكند
كسي كه ساية طوباش پروريد به ناز
وطن به زير سپيدار بي ثمر نكند (1)
كوثرگرايي و تكاثرطلبي دو انديشه و گرايش متضادند كه ريشه در جهان بيني و انواع آن دارند و به ميزان معرفت و شناخت انسان نسبت به عالم هستي بستگي دارند . و در اعتقادات، اخلاق و اعمال مؤثرند و آثار و تبعات متفاوتي را بروز مي دهند و نتايج بسيار متبايني را ببار مي آورند و مصداقي از دو درياي شيرين و شورند كه مانعي بزرگ براي تلاقي آن دو ايجاد شده، و چشيدن از يكي زندگي جاودانه و نوشيدن از ديگري هلاكت ابدي را در پي دارد .
هو الذي مرج البحرين هذا عزبٌ فرات و هذا ملح اجاج و جعل بينهما برزخاً و حجراً محجورا . (2)
او كسي است كه دو دريا را در كنار هم قرار داد يكي گوارا و شيرين ديگري تلخ و شور و در ميان آنها برزخي قرار داد گويا هر يك به ديگري مي گويد دور باش و نزديك شدن تو به من حرام است .
كوثرگرا انساني آگاه، موحد، آزاده سخاوتمند، ايثارگر، عزيز، حكيم و تحت ولايت خاصه الهي است او شخصيتي آرام، مطمئن شاكر و جاويد دارد كه از بندگي حق به امارت (3) و از عبوديت به ربوبيّت (4) و از همّت بلند به غناي روح (5) و از بندگي خدا به حيات طيّب رسيده است او مي داند كه او را به كنه ذات خدا و خير مطلق راهي نيست (6) لذا جهت اشراب شدن از كوثر حق و خير كثير آن در تلاش است به دنبال بدست آوردن شرابي است كه احساس تشنگي و نيازمندي بعد از نوشيدن از آن ديگر مفهومي ندارد علاوه كم نمي شود و جاودانه است .
خير كثيري كه هدية خير مطلق حضرت حق جلّ و علاست صاحب آن پيامبر(ص) “ انّا اعطيناك الكوثر” و ساقي آن علي (ع) ـ كه به منزلة جان رسول و ساقة درخت رسالت اوست ـ (7) مي باشد .
(1)
زماني كه ساقي بود “ هــــــاشمي ”
مـــي اش نيز در خُم نـــــگيرد كمي
تو خود گو كدامين مي و ساقي است
كه جـان در خُمش جاودان باقي است
همي روز و شب گر كه بگساريــــا
مي لعل فــــامش به لب داريـــــــا
نــگردد تهـي، هيچ خنبش ز مـــي
بهــــارش ندارد خزانـــــي ز پي (8)
بدين جهت كوثرگرا تنها از دنيا به عنوان سكوي پرشي براي رسيدن به كوثر حق بهره مي گيرد و هيچ گونه دلبستگي به دنيا و زرق و برق آن ندارد و نه تنها به دنبال تكاثر طلبي و فزون خواهي نمي رود بلكه نگه داشتن رشتة اعتدال و حد وسط كه براي متوسطين مطلوب است و استفاده مجاز از آن هم بر او دشوار مي شود بلكه هر چه دارد انفاق مي كند . (9)
رشتة تسبيح ار بگسست معذورم بدار
دستم اندر ساعد ساقي سيمين ساق بود
در حاليكه تكاثر طلب بشري نادان، مشرك و نگونسار بردة شركاي متشا كس و ستيزه جوي (10) و اسير اربابان متفرق مي باشد و شخصيتي بخيل، شحيح، مستأثر و ناسپاس دارد كه هميشه در ذلّت و خواري و بي ياوري بسر مي برد و عمرش را در اضطراب و سرگرداني و بي خبري (11) سپري ميكند . “ الْهاكم التكاثر حتّي زرتم المقابر كلا سوف تعلمون ”
و بدنبال سراب (12) امپراليسم و آب شور تكاثر طلبي آن دوان (13) است و در نهايت در تيه و ظلمات آن هلاك خواهد شد اينست نتيجة فطانت بترا و زيركي و هوشي كه در راه حق به كار نيايد و اينست زيركي بي فرجام، ببين تفاوت راه از كجا تا بكجاست . يكي نعل سم ستور است ديگري آئينة شاهي
آن يكي خـــــورشيد عليين بود
ويـن دگر خفاش كز سجين بــود
آن يكي نوري ز هـــر عيبي بري
ويـن دگر كوري گداي هـــر دري
آن يكي ماهي كه بر پرويـــن زند
وين دگر كرمي كه بر سرگين تند
(2)
و تنها راه نجات تكاثر طلب از اين گرداب هايل و از سرگرداني در تيه فزون خواهي، و رسيدنش به كوثر سعادتمندي، گذشتن از تكاثر طلبي و همراهيش با مردان موحد و شاكر و نمازگزاران ايثارگر مي باشد .
دو راست سَرِ آب در اين باديه هشدار
تا غول بيايان نفريبد به سرابت
منشور توابين
يا ايها الذين آمنوا توبوا الي الله توبة نصوحا .
تعريف :
تعريف هاي زيادي براي توبة نصوح ذكر كرده اند برخي بالغ بر 23 تعريف ذكر كرده اند . از مجموع تفاسير استفاده مي شود توبة نصوح توبه اي است خالص و كامل كه از روي آگاهي و صداقت انجام شود و با بيم و اميد و تزكيه و اداي حق الله و حق النّاس همراه باشد و با عزمي استوار و برگشت ناپذير نردبان رشد و تكامل و معنويت و عزّت را طي نمايد .
چرا توبه ؟!
زيرا توجه شود كه :
1ـ آيا كسي كه به فكر همه چيز باشد امّا به فكر جان و روح خويش نباشد به فكر مركب روح و گاو تن، جفت جان باشد اما از عيساي روح و فرشتة جان و عصارة خلقت غفلت نمايد خطا كار نيست .
همي ميردت عيسي از لاغري
تو در بند آني كه خر پروري
